Jan Rudnik

Jan Rudnik (ur. 2 września 1922 w Chojnicach, zm. 15 lutego 1986 w Rabce-Zdroju) był polskim lekarzem, profesorem i pneumologiem dziecięcym. Naukę w szkole średniej przerwał wybuch II wojny światowej, podczas której pracował jako robotnik rolny. Po wojnie zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Gdańskiego. W 1951 uzyskał dyplom w Warszawie, po czym pracował w Zakładzie Radiologii Pediatrycznej Akademii Medycznej. Gruźlica i operacja zmieniły jego plany zawodowe. W 1953 rozpoczął pracę w Rabce.

W 1956 jako ordynator utworzył oddziały dla dzieci chorych na gruźlicę oraz niemowląt. W 1965 uzyskał habilitację na podstawie pracy o gruźlicy, a w 1972 otrzymał tytuł profesora. W latach 1966-1986 był ekspertem Światowej Organizacji Zdrowia. W latach 1970-1980 pełnił funkcje wiceprezesa i prezesa Międzynarodowego Towarzystwa „Aerozole w Medycynie”, a w latach 1982-1986 kierował Europejskim Towarzystwem Pneumologów Dziecięcych. Szpital, w którym pracował, w 1976 przekształcono w klinikę i terenowy oddział Instytutu Matki i Dziecka. Rudnik opublikował ponad 200 prac naukowych. Pod jego redakcją w 1972 ukazał się podręcznik „Przewlekłe choroby układu oddechowego u dzieci”.

Na podstawie artykułu „Jan Rudnik” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.