Ludwik Bielawski

Ludwik Augustyn Bielawski (1929-2024) był polskim teoretykiem muzyki i muzykologiem, pracownikiem naukowym Instytutu Sztuki PAN oraz Akademii Muzycznej w Warszawie. Urodził się w Chojnicach, gdzie ukończył liceum ogólnokształcące. Uczył się prywatnie gry na fortepianie i pełnił funkcję organisty w kościele gimnazjalnym. W latach 1950-1954 studiował muzykologię na Uniwersytecie Poznańskim. Brał udział w ogólnopolskiej Akcji Zbierania Folkloru Muzycznego.

Po studiach zamieszkał w Warszawie i podjął pracę w Państwowym Instytucie Sztuki. Doktorat uzyskał w 1965 roku, a habilitację w 1974 roku. W Instytucie Sztuki PAN kierował Pracownią Folkloru, a następnie Zakładem Historii Muzyki. W latach 1987-1992 kierował Katedrą Teorii Muzyki w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina, gdzie wykładał od 1975 roku. Zajmował się źródłami polskiej pieśni ludowej, a także folklorem muzycznym i etnomuzykologią. Redagował tomy poświęcone między innymi Kujawom i Kaszubom. Zmarł w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Ludwik Bielawski (muzykolog)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.